Złącza na wrąb pod kątem

Złącza na wrąb czołowy pod kątem stosowane są przy połączeniach krokwi z belkami stropowymi, zastrzałów z podwalinami i oczepami mieczów ze słupami i podciągami lub płatwiami , zastrzałów z wieszakami i ściągami w wiązarach dachów wieszarowych itp. Również w starszego typu konstrukcjach inżynierskich były i są jeszcze stosowane, jak np. w Wiązarach mostowych.


Złącza na wrąb pod kątem ze względu na sposób wykonania można podzielić na tradycyjne i nowoczesne. W tradycyjnych występuje zawsze czop i kolek lub gwóźdź, w nowoczesnych czopy nie są stosowane, natomiast elementami stężającymi są tutaj śruby, a przy wymiarach szerokości poniżej 5 cm jednego z łączonych elementów - gwoździe.


Szerokość elementu rozciąganego w złączach stężanych śrubami nie powinna być mniejsza od 8 cm. Na rysunku 4-28 pokazany jest rzut pionowy złącza na wrąb czołowy przedni z czopem i kołkiem oraz widok aksonometryczny tego złącza przed złożeniem go. Jak widać z rysunku, w gnieździe może gromadzić się woda np. z zacieków i spowodować gnicie drewna w złączu, złącza te w miejscach narażonych na zacieki nie powinny więc być stosowane.


Złącze na wrąb czołowy przedni bez czopa, stężone śrubą przedstawia rys. 4-29.
Podobne złącze na tzw. wrąb czołowy środkowy pokazany jest na rys. 4-30.
Gdy z jakichkolwiek powodów w ściągu nie można wykonać wrębu, można .go zastąpić nakładką połączoną ze ściągiem za pomocą gwoździ, pierścieni gładkich lub zębatych.
Złącze tego rodzaju z nakładką przybitą gwoździami przedstawia rys. 4-31.


Złącze na wrąb podwójny rys. 4-32 stosowane jest w tym przypadku, gdy siła w zastrzale jest tak duża, że naprężenie na docisk w czołowych powierzchniach styku, wrębu pojedynczego jest większe od dopuszczalnego lub gdy powierzchnia płaszczyzny ścinania w ściągu przy wrębie pojedynczym jest zbyt mała ze względu na dopuszczalne naprężenie przy ścinaniu wzdłuż włókien.


Złącza na wrąb pojedynczy i podwójny najczęściej występują w wiązarach dachów wieszarowych przy łączeniu zastrzałów ze ściągami lub z wieszakami.


Projektując połączenia pod kątem na wręby ( pojedynczy lub podwójny ) należy przyjmować głębokość wrębów V 1 nie większą od 1/3h, lecz nie mniejszą niż 2 cm w belkach lub krawędziakach i nie mniejszą niż 3 cm w okrąglakach. Na wrębach podwójnych różnica głębokości wrębów V2 - V1 (rys. 4-32) powinna wynosić najmniej 2 cm. Poza tym długość t, płaszczyzny ścinania nie może być mniejsza od 20 cm i powinna być równa co najmniej sześciokrotnej głębokości wrębu V.


Przy obliczaniu naprężeń tnących długości t 1 , t 2, płaszczyzny ścinania (rys. 4-32) nie mogą być przyjmowane większe niż 10-krotne głębokości odpowiednich wrębów, a przy wrębie pojedynczym długość t1 (rys. 4-29) w obliczeniach nie można przyjmować większej niż podwójna wysokość h ściągu. Dokładne przepisy obliczania różnych połączeń i projektowania konstrukcji drewnianych zawiera norma – ( Konstrukcje drewniane obliczenia statyczne i projektowanie ).


Złącza na wręby nad podporami wiązarów powinny być ściągnięte śrubami, których średnica zależy od siły osiowej N w zastrzale i kąta a między zastrzałem i ściągiem ( patrz rys. 4-29, 4-30 i 4-32). Średnicę rdzenia śruby dr w cm oblicza się ze wzoru -


Średnicę rdzenia śruby wzór

Rys. Średnicę rdzenia śruby wzór.


przyjmując dopuszczalne naprężenie na rozciąganie dla śrub kr = 1400 kG/cm2 Oprócz opisywanych tu złączy obecnie używane są gwoździe do połączeń w konstrukcjach drewnianych wykonywanych a desek lub bali.


Złącza na wrąb pod kątem


Złącza na wrąb pod kątem wzór


Złącza na wrąb pod kątem